ЗАУСМЍХВАМ СЕ, -аш се, св., непрех. Започна да се усмихвам. В момента, когато се изправих на подиума, те се заусмихваха, нещо в тях се разтвори, приготвиха се да бъдат приятно забавлявани. Превод, Пл, 1969, кн. 23, 37. Ние, мъжете, се заусмихвахме презрително и казахме „бабини деветини“. ВН, 1960, бр. 2704, 4. – Ха наздраве, за добре дошел. Лицата наоколо омекнаха, заусмихваха се. Чукнаха чашите си. Ем. Манов, ДСР, 309.